Nie jesteśmy ze świata, lecz dla świata

PantokratorDzisiejsza liturgia słowa: Dz 20,28-38; J 17,11b-19.

Znamienne są dziś te czytania. Modlitwa Arcykapłańska Jezusa za swoich uczniów, za Apostołów, wręcz idealnie wpasowuje się w wydarzenia z Dziejów (albo i odwrotnie), kiedy Paweł w Milecie kieruje mowę pożegnalną do starszych Kościoła w Efezie.

Chrystus modli się, aby „stanowili jedno”, Paweł ostrzega, że po jego odejściu „wejdą między nich wilki drapieżne”, mało tego, wyłonią się one także spośród samych pasterzy (jakże to dzisiejsze jest…). Dlaczego? Odpowiedzią są słowa Chrystusa: „dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich”. Kiedy zabrano Jezusa „opuścili Go wszyscy i uciekli” (Mk 14, 50),... Czytaj dalej...

Nie wpaść w rozpacz jak Judasz…

Śmierć JudaszaDzisiejsza liturgia słowa: Dz 1,15-17.20-26; J 15,9-17

Nie my wybieramy Jezusa, ale to On wybiera nas, wszystkich bez wyjątku, z miłości aż po krzyż. To wybranie zobowiązuje nas do pójścia za Jezusem, odważnego, bez wymówek (a jeśli już jakieś się pojawiają, to jednak z wolą pełnego posłuszeństwa), z miłości. Stajemy się wtedy przyjaciółmi Pana, bo trwamy w Jego miłości. Nawet jeśli upadniemy, On jest przy nas ze swoją miłością miłosierną, by pomóc nam wstać, by nam przebaczyć. Dlatego bądźmy mężni i odważni, nie tylko w chwilach radości, gdy jest nam dobrze i chodzenie za Mistrzem nie przysparza nam większych trudności, kiedy przeżywamy czas pociechy duchowej.... Czytaj dalej...

Chrześcijanin musi być radosny!

wniebowstąpienieDzisiejsza liturgia słowa:  Dz 1,1-11; Ef 1,17-23; Łk 24,46-53

Oni zaś z wielką radością wrócili do Jerozolimy… Po raz kolejny wezwani jesteśmy do radości życia. Nie po to Chrystus poniósł w okrutnej męce nasze grzechy na drzewo krzyża, nie po to na nim umarł oraz został złożony do grobu, nie po to zmartwychwstał, wniebowstąpił i zesłał Ducha Świętego, byśmy teraz mieli poddać się rezygnacji i szarości życia, cierpieniu i beznadziei. Chrystus siedzi po prawicy Ojca na wyżynach niebieskich, ponad wszelką zwierzchnością i władzą, mocą i panowaniem i ponad wszelkim innym imieniem. On stoi ponad tym wszystkim, co nas przytłacza, co niszczy nasze życie, co wydziera nam nadzieję... Czytaj dalej...

Przekonać świat o grzechu, sprawiedliwości i sądzie

DuchDzisiejsza liturgia słowa: Dz 16,22-34; J 16,5-11

Duch Święty przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. To bardzo istotne stwierdzenie Jezusa określające rolę tegoż Ducha w świecie, w Kościele i przez Kościół. To zadanie jest odpowiedzią Boga na odwieczne pytania-problemy ludzkości: problem zła w człowieku, braku sprawiedliwości oraz źródła całego zła i przyszłości świata w kontekście dwu powyższych.

Przekonać świat o grzechu, to po pierwsze pokazać, że zło-grzech, który zakorzeniony jest w człowieku na skutek grzechu pierworodnego jest realny, i że nie jest to stan naturalny, że tak nie było zawsze. Po drugie, oznacza to, że niewiara w Chrystusa jest grzechem. Niewiara w... Czytaj dalej...

Konfesjonał to nie miejsce tortur

konfesionałDzisiejsza liturgia słowa: Dz 15,1-2.22-29; Ap 21,10-14.22-23; J 14,23-29

Bardzo znaczące słowa wypowiada Jezus: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę”. O jakiej miłości mówi Chrystus? Chodzi o miłość, która rodzi się ze spotkania z osobą, a więc o miłość, która głęboko zakorzeniona jest w sercu człowieka, i to tak, że jesteśmy w stanie – na drodze pełnego zaufania drugiej osobie – podporządkować się, bo wierzymy i mamy pewność, że chce ona dla nas dobra (dzieje się to np. w relacji mąż-żona, dzieci-rodzice). Ale tutaj mamy do czynienia z relacją Bóg-człowiek. Zatem to wzajemne oddanie trzeba pomnożyć przez nieskończoność. Człowiek oddaje się cały Bogu, ale i... Czytaj dalej...